"Zapomnijcie o nas
o naszym pokoleniu
żyjcie jak ludzie
zapomnijcie o nas
my zazdrościliśmy
roślinom i kamieniom
zazdrościliśmy psom
chciałbym być szczurem
mówiłem wtedy do niej
chciałabym nie być
chciałabym zasnąć
i zbudzić się po wojnie
mówiła z zamkniętymi oczami
zapomnijcie o nas
nie pytajcie o naszą młodość
zostawcie nas"
Poezja pana Tadeusza Różewicza jest niesamowicie poruszająca i żywa, mimo swojego charakterystycznego minimalizmu. Jest piękna w swojej prostocie przekazu. W ten sam sposób chce rozpocząć prowadzenie bloga.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz